X
تبلیغات
رایتل

دو

دوشنبه 15 مهر‌ماه سال 1387

1)
کلام، موسیقی، گزارش... و سکوت از ابزارهای برنامه‌سازی در رادیو هستند. اما کمتر از رادیو سکوت می‌شنویم. شاید به همین دلیل، برای این خانه‌ی تازه نام «رادیو سکوت» را انتخاب کردم. تا در سکوتی که «سرشار از ناگفته‌هاست» بنشینیم و از فرهنگ و ادب و هنر و بخوانیم و بنویسیم. پادکستی به همین نام هم دارم راه می‌اندازم که به محض آماده شدنش خبرتان می‌کنم.
 

2)
قرار است تا آخر هفته «دعوت» و «کنعان» را ببینیم. راستش را بخواهید بعد از تماشای «به نام پدر» دست و دلم برای تماشای فیلم بعدی حاتمی‌کیا می‌لرزد، می‌ترسم باز هم ناامیدمان کند. از «به نام پدر» فقط آن سکانس «حاتمی‌کیایی» بالای تپه را دوست داشتم. فیلم را با همسر گرامی و ارغوان در جشنواره دیدیم و سر آن سکانس یک دل سیر گریه کردیم. اما باقی فیلم ناامید کننده بود. همه‌ی این‌ها به اضافه‌ی حواشی فراوانِ دوران ساخت «دعوت»، کنجکاوی و اشتیاقم را برای دیدن این فیلم دو چندان کرده است.
«کارگران مشغول کارند» فیلم قبلی «مانی حقیقی» جزو فیلم‌های محبوبم است، کارهای اصغر فرهادی را هم دوست دارم. «میثم یوسفی» کنعان را در جشنواره دیده بود و آن شب که بعد از هرگز آمده بود خانه‌مان کلی ازَش تعریف کرد. وقتی میثم فیلمی را دوست داشته باشد، بی‌شک من هم دوستش خواهم داشت!
سعی می‌کنم بعد از دیدن فیلم‌ها یادداشتی اینجا بنویسم. شما هم اگر نظری در مورد این دو فیلم دارید بنویسید، فقط لطفاٌ تا اطلاع ثانوی داستنش را لو ندهید.
 

3)
سفر چند روزه به ماهشهر، علاوه بر تازه شدن دیدارها، برایم دو دستاورد بزرگ داشت. اول سرما خوردگی شدید و دوم خواندن «کافه‌ پیانو»ی «فرهاد جعفری». درست به همان اندازه که سرما خوردن در یکی از گرمترین شهرهای جنوب عجیب است، خواندن «کافه پیانو» لذت‌بخش و دلچسب بود. بیش از خط روایی داستان نثر ساده، روان و امروزی جعفری برایم جالب و خواندنی بود. انگار واقعاً می‌شود با ادبیات روزمره وبلاگی کارهای جدی‌تری هم کرد. کافه چیِ کتاب هم به شدت برایم آشنا می زد، حرفها و دغدغه هایش تا دلتان بخواهد شبیه دغدغه های خودم و یکی از رفقا بود. دقیقاً به همین دلیل، کتاب را تمام نکرده به رفیق فوق الذکر زنگ زدم و پیشنهاد دادم کتاب را بخواند. «کافه پیانو» بدون‌شک شاهکار نیست، حتا به اندازه‌ی «بی‌وتن» امیرخانی هم نمی‌شود نشست و در موردش حرف زد، اما خوب است، آنقدر که در این وانفسای بی‌وقتی بشود خواندش و پشیمان نشد.
پشت جلد کتاب کافه پیانو نوشته: «خیلی وقت بود احساس بی‌فایدگی و بی‌مصرف بودن می‌کردم. علاوه بر این، یک‌بار که دختر هفت ساله‌ام برداشت و ازم پرسید: بابایی تو چه کاره‌ای؟!
هیچ پاسخ قانع‌کننده‌ای نداشتم که بهش بدهم. یعنی راستش را بخواهید به خودم گفتم: تا وقتی هنوز زنده‌ام، چند بار دیگر می‌توانم ابرویم را بیندازم بالا و بهش بگویم: «خودمم نمی‌دونم بابایی.»
اما اگر می‌نشستم و داستان بلندی می‌نوشتم و بعد منتشرش می‌کردم، می‌توانستم بهش بگویم: «اگر کسی یک وقت برگشت و ازت پرسید بابات چه کاره است، حالا توی مدرسه یا هر جای دیگری، یک نسخه از کافه پیانو را همیشه توی کیفت داشته باش که نشان بدهی و بهشان بگویی بابام نویسنده‌اس. حالا شاید خوب ننویسه،اما نویسنده‌اس.» 
راستش را بخواهید این‌روزها خیلی احساس بی‌فایده‌گی و بی‌مصرف بودن می‌کنم...

نظرات (11)
سلام عزیز سرماخورده!
اولا که هم نام جدید خوب است و هم قالب دوست داشتنی...
دوم: امیدوارم که آخر هفته برنامه مان پابرجا بماند و این دوفیلم را ببینیم.
شوم: هنوز فرصت نشده کتاب را بخوانم - باید اینکار را بعد از خواندن استاد حتما انجام بدهم تا ببینم آن دغدغه هایی که برای شما دونفر اشنا بوده را می شناسم یا نه؟!!!
و امیدوارترم که هرگز....... آرشیو این خانه جدید به ابدیت نپیوندد!!!!
شاد باشی بهترینم
سلام
امیدوارم شاد و سلامت باشی
خواهش می کنم حسن جان اصلا قابلت رو نداشت
ضمنا می خواستم بگم خیلی خوب کاری کردی که اسم این وبلاگ رو تغییر دادی، می خواستم این پیشنهاد رو بکنم اما روم نشد
از روزمره گی هم قشنگ بود اما وبلاگ با عنوان روزمره گی و عناوین مشابه زیاد وجود داره
راستی! بی فایده؟! بی مصرف؟! نه! نه! نه! نه!
اگه شما اینها باشی پس من چی هستم؟!
خیلی مخلصم و به شدت ارادتمند
وقت خوش
مطمئن باشید راه‌های دیگری جز نویسنده شدن برای ترمیم حس بی‌فایده بودن وجود دارد. پس دست نگه‌دارید و مثل آقای جعفری عجله کنید.امیدوارم صاحب یک شغل خوب و پرفایده بشوید.باور بفرمائید سپور یا بقال بودن هم شغل مفیدی‌ست. روی این گزینه‌ها جدی‌تر از نویسنده‌گی فکر کنید. با تشکر.

پاسخ:
از پیشنهادتان ممنونم. شک نکنید که قصد نویسنده شدن ندارم. نمی دانم از کجای نوشته‌ام حدس زدید که می‌خواهم نویسنده شوم. هرچند متاسفانه همین الان هم برای رادیو می‌نویسم، خدا به شنوندنگان این برنامه‌ها رحم کند!
اول- قالب جدید کلی هنری و روشنفکرانه است!!
دوم- نوشته ها هم که همواره زیباست٬ به نظرم تنها وجه شباهت نوشته های تو و صاایران اینه که هر روز بهتر از دیروزه!
سوم- نام جدید که دیگه حرف نداره! کلی پر مفهومه و یه جورایی تاثیر گذار!
چهارم- بهترین آرزوها واسه دراندازنده این طرح نو!

ا.... راستی ببخشید٬ سلام :)
سلام
امیدوارم شاد و سلامت باشی
ممنون حسن جان
لطف می کنی
ضمنا تصور می کنم یا این دوست عزیز نمی شناختتت یا این که خطاب با بازدید کننده های وبلاگ این مطلب رو فرموده
مقصودم جناب هادی بود
باز هم تشکر
وقت خوش
سلام
وبلاگ ترانه ی شبخون با یک ترانه (فال) به روز شد.منتظر حضور ونظرات شما هستم.
سربلند باشید.
سلام
ممنون از لطفت حسن جان
زحمت کشیدی
موفق باشی
وقت خوش
مخلصیم عزیز. کنعانو که حتما ببین. حاتمی کیا هم... ببین! بعد! کافه پیانو رو فعلا به خاطر تبش نمی خونم. بذار یه فرصت بهتر. الان بخونم یا بدم میاد یا جو می گیرتم و خوشم میاد. نمی شه! سرماخوردگی تو هم عشقه! ایشالا ببینمت ببوسمت و منم مریضت شم برادر!
سلام
رفته بودی ماهشهر؟! حالا چطوری سرما خوردی؟!
سطر آخر به نحو عجیبی با نوشته های بالایی مرتبطه .برای همین هم این آقا هادی فکر کرده میخوایی نویسنده بشی! راستش منم همین حس رو گرفتم!
نکته بهداشتی:(اگه اومده بودی آبادان سرما نمی خوردی!!!)
برقرار باشی
سلام
وبلاگ جدید مبارک!
به یاد استاد صالح علا افتادم و ایده ی پخش سکوت
اسم قشنگی رو انتخاب کردین.
سلام قالب و اسم و خانه مجازی جدید مبارک.
آقا کی بارون اومد که ما نفهمیدیم
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد